Wyspa ma 4 tysiące mieszkańców i piasek tak drobny, że idąc toniesz w nim po kostki. Piasek ma kolor mąki, woda przechodzi od lazuru, do malachitu, akwamaryny aż do kobaltu. Plaże są puste i czyste, liście palm kokosowych szumią na wietrze. Koh Rong ma wszystko to, o czym marzy się w Warszawie w listopadowe wieczory. Gdyby dziś powstał remake słynnej “Plaży” mógłby zostać nakręcony właśnie tutaj.

Z Battambang do Sihanoukville jest prawie 500 km. To jest droga przez dwie różne Kambodże. Tradycyjną, rolniczą, z nierównymi  drogami, przydrożnymi domowymi jadłodajniami, śpiącymi, zakurzonymi miasteczkami i tą nową aspirującą, z autostradą do największego portu w kraju, lśniącymi czystością stacjami obsługi podróżnych i lokalnymi sieciami hamburgerów. Granicą tych dwóch światów jest Phnom Penh.

Szczerze mówiąc po nic. Nie ma żadnych specjalnych powodów, żeby przyjeżdżać do trzeciego największego miasta w Kambodży. Miasto ma sympatyczne centrum, położone po obu stronach rzeki, zbudowaną przez Francuzów, kolonialną dzielnicę z kolorowymi domami, do której turyści przychodzą na drinka i kolację. Do tego jeszcze dziewiętnastowieczny pałac (dawna siedziba francuskiego gubernatora) i to w skrócie tyle.