Wszystko tutaj dzieje się za sprawą północnowschodniego monsunu. Najbardziej wieje zimą i wczesną wiosną – od grudnia do kwietnia, chociaż teraz klimat wariuje i sezon może się zacząć w listopadzie a skończyć już w marcu. Gdy wieje z północy, to wieje na serio od 20 do 30 (a często do 40) węzłów. Najlepsze miejsce do kitesurfingu w Azji Południowo-Wschodniej nazywa się Laguna My Hoa.
Historia miasta zaczęła się skromnie i całkiem niedawno. W połowie dziewiętnastego wieku, do miejsca zbiegu rzek Klang i Gombo zaczęli przybywać chińscy górnicy szukający depozytów cyny. Swoją osadę nazwali Kuala Lumpur co w języku Malajskim znaczy „błotnisty zbieg rzek”. Dziś w miejscu zbiegu rzek stoi, pochodzący z początków XX wieku, najstarszy w mieście meczet Masjid Jamek.
Historyczna Melaka, jedno z czterech miejsc w Malezji wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO to jeden z „obowiązkowych” punktów do zobaczenia podczas podróży do Malezji. Położona dwie godziny od Kuala Lumpur jest zwykle celem jednodniowych wycieczek ze stolicy, organizowanych przez lokalne biura podróży. Bez problemu można dotrzeć tu samemu autobusem z KL i wyruszyć stąd dalej na południe półwyspu.
Z leżących na północy Malezji wysp Perhentian chciałam dostać się do stolicy kraju Kuala Lumpur. Do wyboru były dwie opcje. Lot z AirAsia (tania międzynarodowa linia lotnicza z siedzibą w Malezji) z pobliskiego Kota Baru – godzinny lot kosztował jedyne 22 USD. Z ciekawości wybrałam autobus z Kuala Besut – 8 godzin i 440 km (cena 10 USD). Najłatwiej zarezerwować bilety przez międzynarodowe portale takie jak 12GoAsia albo redBus.
Te dwie skaliste wyspy są jak ze snu o tym jak w Południowo-Wschodniej Azji było dawniej – zanim czarterowe samoloty zaczęły przywozić tysiące turystów na lotniska na Phuket lub Samui, a luksusowe resorty obrosły najpiękniejsze białe plaże Morza Południowo Chińskiego. Zapomnij o wyspach Tajlandii. Malezja jest inna, inne są Perhentian.
Dłużyła się ta droga na południe. Tajlandia poniżej Surat Thani się zmienia. Znikają turystyczne resorty, a nad brzegiem morza stoją kolorowe wiejskie domy. Wodne bawoły wylegują się w zastoiskach rzek i przydomowych stawkach. Sklepy chowają się w cieniu stacji benzynowych. Dookoła pieni się tropikalna roślinność, kokosowe palmy, bananowce, drzewa mango, ozdobne rośliny w przydomowych ogrodach.
Koh Samui to druga po Phuket największa wyspa Tajlandii. Ma wszystko, o czym w listopadowy wieczór marzą turyści z Europy. W 2023 przyjechało tu 2.3 miliony turystów, głownie z Europy: Niemiec, Wielkiej Brytanii, Izraela, Francji i Rosji. Na wyspie mieszka na stałe 68 tysięcy osób, w tym około 6 tysięcy cudzoziemców. Wszystko tutaj podporządkowane jest turystyce. Według szacunków, dochody wyspy z turystyki, w roku 2023, przekroczyły 1,1 miliarda USD.
Z Koh Tao potrzeba godziny na dostanie się promem na Koh Phangan. Można się tutaj dotrzeć również z przystani w Surat Thani albo z Koh Samui. Wyspa najczęściej kojarzona jest z największą plażową imprezą w Tajlandii – Full Moon Party, która odbywa się tu raz w miesiącu (daty są ruchome i zależą od pełni księżyca) i przyciąga tysiące ludzi na Plażę Wschodzącego Słońca (Sunrise Beach) na półwyspie Haad Rin. W sezonie, na tą jedną noc, zjawia się tutaj 30 tysięcy ludzi.
Jest kilka powodów żeby przyjechać na Koh Tao. Żółwia Wyspa, to jedna z trzech głównych wysp w położonym w Zatoce Tajlandzkiej archipelagu, obejmującym też Koh Samui i Koh Phangan. Koh Tao położona jest 70 km od lądu i najłatwiej się tutaj dostać z Chumphon (promy odchodzą z przystani położonych za miastem, czas podróży to około 2 godziny).
Są takie miejsca, do których przyjeżdża się tylko z konieczności, żeby złapać pociąg albo prom gdzieś dalej. Takim miejscem jest Chumphon, położone 500 km na południe od Bangkoku, 30 tysięczne miasto i stolica prowincji, z lotniskiem, stacją kolejową i nocnym targiem przy głównej ulicy.